سرمایه انسانی: عبارت است از توانایی انسانی برای حل مسایل. این توانایی ها در ذات انسان است و به تملک سازمان درنمی آید (لوثی[1] ، 1998).1. رضایت مشتری از عملکرد سازمان2. میزان نزدیکی سطح شایستگی کارمندان سازمان با ایده آل ترین سطح3. وجود برنامه جامع استخدام4. وجود برنامه تربیتی جانشین پروری برای جایگزینی هنگامی که کارمندی سازمان را ترک می کند.5. ساختار سازمانی سازمان به گونه ای باشد که از جدایی خانوادگی کارمندان ممانعت به عمل بیاورد.6. پیش رفتن برنامه ریزان کسب و کار به طور دائم طبق برنامه و جدول زمان بندی در راستای توسعه سازمان7. فکر کردن کارکنان سازمان در مورد نحوه عملکرد خود 8. حمایت سازمان از کار گروهی کارکنان9. استفاده پرسنل از حداکثر توان خود برای کار 10. میزان پرورش و ترویجِ توسعه و حفظ روابط درونی در میان گروه های مختلف11. روابط کارکنان به شکلی باشد که بتوانند از یکدیگر مسائل مختلف را آموزش ببینند.12. خلق ایده های جدید توسط سازمان13. وجود شرایطی که کارکنان بتوانند به راحتی نظرات خود را بیان کنند14. حمایت سازمان در هر زمانی که ضرورت ارتقاء مهارت کارمندان احساس شود.15. استفاده از حداکثر توان کارکنان در سازمان16. تشکیل کارکنان سازمان عموماٌ توسط افراد باهوش و خلاق17. تاثیر عملکرد برخی افراد در پایین آوردن عملکرد سازمان18. جذب بهترین کارکنان توسط برنامه استخدامی سازمان19. تلاش حداکثر کارکنان برای ارائه خدمات مفید به مشتریان20. رضایت کامل همه کارمندان از سازمانسرمایه ساختاری: عبارت است از هر چیزی در سازمان که از کارکنان در انجام کارشان حمایت میکند. در واقع سرمایه ساختاری شالوده حمایتی است که نیروی انسانی را قادر به انجام کار می کند (لوثی، 1998).1. توسعه بیشت

مدیریت دانش از طریق شاخصهای زیر سنجیده می شود:کسب دانش، ایجاد دانش (دانش آفرینی)، به کار گیری دانش، توزیع دانش، سازماندهی دانش، ذخیره سازی دانش.همچنین هریک از شاخصهای مدیریت دانش، خود دارای شاخصهای جداگانه ای هستند که در زیر به آنها اشاره می شود:کسب دانش: در برگیرنده فعالیت هایی است که مرتبط با ورود دانش جدید به سیستم است که شامل توسعه و تسخیر دانش می شود (ابطحی و صلواتی 1385،نقل از نیومن و کنارد). میزان آمادگی جذب متخصصین فنی مجرب توسط سازمانامکان معرفی فرد صاحب نام داخلی یا خارجی در زمینه تخصصی خود برای دعوت سخنرانی در سازمان میزان اقدام سازمان به عقد قرارداد با مراکز علمی و پژوهشی برای دستیابی به دانش مورد نیازشمیزان اعتماد به سازمان برای پرداخت x ریال برای خرید دانش مورد نیاز کارکنانایجاد دانش (دانش آفرینی): به فرایند بومی سازی دانش کسب شده طبق فرآیندهای خاص هر سازمان اطلاق میشود(Cohen s ,kaimena kisk, 2013). 1. میزان تعیین اهداف دانشی سازمان در بلند مدت2. میزان تدوین یک استراتژی مشخص برای کتاب اهداف بلند مدت3. میزان اولویت استراتژی مشخص (در صورت وجود) نسبت به سایر استراتژی های سازمان4. میزان توجه به ایجاد فرهنگ مشارکتی در چشم انداز سازمان5 . میزان مورد تشویق قرار گرفتن افراد از سوی سازمان به دلیل ارائه ایده خلاقانه طی سال گذشتهبکارگیری دانش: کاربرد دانش مهمترین فرایند است. مزیت رقابتی به سازمان هایی که بهترین دارایی را دارند نیست، بلکه متعلق به سازمان هایی است که به بهترین صورت از دانش خود در عمل استفاده می کنند.کاربرد دانش باعث می شود شکاف بین دانستن با عمل کردن از بین برود و حلقه مهم بازخورد با انجام دادن و کاربرد بوجود آید (عدلی، 1384). 1. میزان تامین دانش کارکنان

مبانی نظرینظريه هاي مربوط به سرمايه فكري، دراکر(1993) انديشمند معروف مديريت مي گويد: ما در حال وارد شدن به يك جامعه دانشي هستيم که در آن منابع اقتصادي اصلي، ديگر سرمايه بيشتر،منابع طبيعي ونيروي کار بيشتر و... نيست.منابع اقتصادي اصلي دانش خواهد بود قرن ٢١، قرن اقتصادي دانشي است. قبل از اقتصاد دانشي، اقتصاد صنعتي حاکم بوده که در اين اقتصاد عوامل توليد ثروت اقتصادي، يكسري دارايي هاي فيزيكي و مشهود مانند زمين، نيروي کار، پول و ماشين آلات و... بوده و از ترکیب اين عوامل اقتصادي،ثروت توليد مي شود.در اين اقتصاد،استفاده از دانش به عنوان عامل توليد، نقش کمي داشته است اما در اقتصاد دانشي، دانش يا سرمايه فكري به عنوان يك عامل توليد ثروت در مقايسه با ساير دارايي هاي مشهود فيزيكي، ارجحيت بيشتري پيدا مي کند. در اين اقتصاد، دارايي هاي فكري بخصوص سرمايه هاي انساني جزو مهمترين دارايي هاي سازمان محسوب مي شود و موفقيت بالقوه سازمان ها ريشه درقابليت هاي فكري آنها دارد تا دارايي هاي مشهود.(گلدی صدقی، ١٣٨٦ ص 105) با رشد اقتصادي دانشي يا اقتصاد مبتني بر دانش، بطور قابل ملاحظه اي شاهد اين موضوع هستيم که دارايي هاي نامشهود شرکتها عامل مهمي در حفظ و تحقيق مزيت رقابتي پايدار آنها مي شوند در مقايسه با ساير دارايي هاي مشهود.( کينگ هانگ[1]، ٢٠٠٩)محيط کسب و کار به طور شگفت انگيزي تغيير مي کند، در کسب وکارها و اقتصاد قرن ٢١ بر روي اطلاعات، فناوري اطلاعات، تجارت الكترونيك، نرم افزارها، مارك ها، حق الاختراع، تحقيقات و نوآوري ها، و... سرمايه گذاري مي شود که همگي جزئي از دارايي هاي نامشهود و سرمايه فكري و دانش هستند تا جزو دارايي هاي مشهود.(ساليوان[2]، ٢٠٠٠)در پارادايم صنعتي قديم شرکت ها تحت اصول اقتصاد کميابي